رهايش مواد شيميايي توسط نانوذرات متخلخل در گياهان

با وجودي که نانوذرات مي‌توانند DNA، داروها، و مولکول‌هاي ديگر را درون سلول‌هاي حيواني رها کنند، اين کار در سلول‌هاي گياهي به دليل وجود ديواره سلولي خاص آنها (که همانند يک مانع عمل مي‌کند) آنقدرها ساده نيست.

اخيراً دانشمندان دانشگاه ايالت Iowa توانسته‌اند با استفاده از نانوذرات سيليکا با ساختار کندو مانند بر اين مشکل غلبه کنند. اين نانوذرات حفراتي با اندازه تنها 3 نانومتر داشته و مي‌توانند DNA و مواد شيميايي را به سلول‌هاي ايزوله و برگ‌هاي سالم انتقال دهند.

اين پيشرفت مي‌تواند در فناوري زيست گياهي کاربردهاي مختلفي داشته و حتي در آينده منجر به توسعه محصولات کشاورزي شود.

ويکتور لين و همکارانش نشان دادند که حفرات اين نانوذرات مي‌توانند به عنوان يک ظرف براي کپسوله کردن موثر β-استراديول (ماده‌اي شيميايي که موجب آغاز شدن فرآيند بيان يک ژن خاص در گياه تنباکو مي‌شود) به کار روند.

اين محققان از نانوذرات طلا!!! براي پوشاندن حفرات نانوذرات سيليکا که با β-استراديول پر شده‌اند، استفاده کردند. سپس آن را با مولکول‌ها DNA کدگذار پروتئين فلوئورسنت سبز (GFP) پوشاندند. بيان ژن GFP از طرق حضور β-استراديول کنترل مي‌شود.